داستان کودکی ِانسان

سلام ، ای پیک صلح ودوستی

روزگاری در پس آسمان مه‌گرفتۀ سپیده‌دمان انسانیت ، کودک دیرسال در آغوش مادرش خفته بود ...

«زِرِسِنّای اَلِـمسِگِّد» اهل آدیس‌آبابا ، پایتخت اتیوپی ، است . او دو فرزند دارد ؛ یکی «اَلولَه» که بیشتر اوقاتش را در «بونگالُوی» گرم و راحتشان ، توی بغل مامان عزیزش سپری می کند و اما دیگری دخترْکوچولوی سه ساله‌ای است که طفلکی سه میلیون و سیصدهزار سال درلابلای ماسه‌سنگها گیر افتاده بود و عاقبت ، دانشمند اتیوپیایی و همراهانش اورا یافتند و با تلاشی طاقت‌فرسا پیکر کوچکش را از دل سنگها بیرون کشیدند و خرده خرده اضافات و رسوبات را از جسمش زدودند . این کودک برای بار دوم اما این بار به‌کندی و بسیار آهسته از زهدان تاریخ پا به دنیای ما نهاد .

بامزه اینکه پیش از این ، هرآنچه از استخوانهای کودکان آن دورانِ دور به‌دست آمده بود را می توانستیم در یک پارچۀ قنداق جا بدهیم اما این تازه‌رسیده به‌تنهایی از همۀ آنها سر است و نه‌تنها کامل‌ترین استخوان‌بندی یک کودک دورانِ دیرین محسوب می‌شود ، که عنوان کامل‌ترین سنگوارۀ گونۀ اُسترالوپیثـِکوس اَفـَرِنسیس را نیز ازآن خود کرده است . «لوسی» که مدتها سوگلی دیرین‌شناسان بود با آمدن کودک تازه‌به‌دوران‌رسیده قدری جایگاه خود را از دست داده است . لوسی 3.2 میلیون سال قدمت داشت و استخوانهای او که یک مادۀ بالغ بوده است ، در سال 1974 پیدا شد . اما کودک رقیبِ لوسی برخلاف او ، هم اینکه انگشتان ظریف دستش برای ما برجای مانده و هم یک پای تقریباً کامل دارد و هم بالاتنۀ کامل ؛ اما به چشمِ زِرِسِنای امتیاز اصلی او بر لوسی این است که او چهره هم دارد ...

 

نئاندرتالهای صلح‌طلب ...

آیا نئاندرتال‌ها با دیگر گونه های آدمیان ، ازجمله انسانهای خردمند ، آمیزش کرده‌اند ؟

 

      در ماه آگوست سال جاری میلادی خبری منتشر شد دربارۀ پژوهش دو دانشمند از دانشگاه کالیفرنیای جنوبی . این پژوهشگران به این نتیجه رسیده‌اند که افراد نسل امروزی مردمان اروپا تا پنج درصد نئاندرتال محسوب می‌شوند و مردمان امروز غرب آفریقا نیز در میراث رسیده از اجدادشان ، نشان از گونۀ کهن دیگری غیر از نئاندرتال‌ها دارند . آنها ژنهای دو گروه از افراد را بررسی کرده‌اند . یک گروه چندین نفر از مردمان قوم آفریقایی «یُروبا» بوده‌اند که غالباً ساکن غرب آفریقا هستند و گروه دیگر جمعی از کسانی بوده‌اند که امروزه در ایالت «یوتا»ی آمریکا زندگی می‌کنند اما تبارشان از سکنۀ غرب و شمال اروپا است . با توجه به این که این دو گروه قومی و امثال آنها همواره در حال پراکنده شدن در سراسر جهان بوده‌اند می توان با اتکا بر نتایج این پژوهش گفت که شاید تمام ما انسانهای امروزی بخشی از دی‌اِن‌اِی ِ گونۀ غریبه و کهنی از  انسان‌گونه‌ها را در میان ژنهای خود به ارث برده باشیم . نکتۀ دیگر آنکه یافته‌های این پژوهش ، یک نظر قدیمی در خصوص تقابل نسل «انسان خردمند» با نسل دیگر گونه‌های آدمیان و قلع و قمع کامل آنان را قدری متزلزل می‌کند . دانشمندان را رای بر این بوده که «انسان خردمند» آنگاه که در قارۀ آفریقا سربرآورد ، راهی دیگر نقاط زمین شد و سر راه خود نسل همۀ دیگر گونه‌های همجنس و هم‌خانوادۀ خود را برانداخت . اما انگار چنین نبوده و میان این گروهها آمیزشها و سازشهایی هم درکاربوده است . «وینسنت پلَنیُل» یکی از نویسندگان مقاله‌ای است که نتایج این پژوهش را دربردارد و استاد و محققی است از بخش زیست‌شناسی مولکولی و محاسباتی^* دانشگاه کالیفرنیای جنوبی . وی به خبرگزاری «دیسکاوِری» گفته‌است : " ما به جای آنکه تصور کنیم حدود صدهزارسال پیش گروهی از جماعت آدمیان از آفریقا مهاجرت کردند و جایگزین تمام گروههای کهن دیگر شدند این نظر را پیش می‌کشیم که این جماعت تازه‌وارد به هنگام ورود با دیگر گروههای مردمانی که زمانی بس طولانی و شاید از چهارصدهزارسال پیش در اروپا مسکن گزیده بودند به تعامل و معاشرت پرداختند . "